( مراد آنكه : اين گفتهء پهلوانان ، خون حميّت در رگ آنان به جوش مىآورد و آنان را به آوردگاه مىكشاند و در آنجا بدرجهء شهادت مىرسيدند . ) اين بيت از جمله ابيات قطعه‌اى است كه أبو تمّام حبيب بن أوس الطّائى در « ديوان الحماسة » ج 1 ص 97 به : « بغض بنى قيس بن ثعلبة » نسبت مىدهد ، و أبو زكريّا يحيى بن علىّ الخطيب التّبريزىّ در « شرح ديوان الحماسة » ج 1 ص 97 گويد كه : « گويند كه : « گويند از بشامة بن حزن النّهشلىّ است . » و أبو العبّاس محمّد بن يزيد المعروف بالمبرّد النّحوىّ در « الكامل » ج 1 ص 78 گويد : « قال رجل يكنّى أبا مخزوم من بنى نهشل بن دارم » و اخفش بدان افزوده است كه : « هو بشامة بن حزن النّهشلىّ عن أبى رياش » ، و أبو محمّد عبد اللّه بن مسلم بن قتيبة الدّينورىّ در « الشّعر و الشّعراء » ج 2 ص 620 آن را به : نهشل بن حرّى النّهشلىّ ، و در « عيون الأخبار » كتاب الحرب ج 1 ص 190 به : بشامة ، و أبو عثمان عمرو بن بحر الجاحظ البصرىّ در « كتاب الحيوان » ج 1 ص 30 و « البيان و التّبيين » ج 3 ص 300 به : مردى از بنى نهشل منسوب مىكنند . نيز ، رك : « شرح ديوان الحماسة » لأبى علىّ احمد بن الحسن المرزوقى ج 1 ص 100 و 107 . ( 208 ) - ص 44 س 9 أَيْنَ الْمَفَرُّ . . . الآية كجاست گريختن جاى ؟ ( 209 ) - ص 44 س 10 - 13 آساد موت « 1 » . . . الخ شيران مرگ شكار ( شكار كنندهء مرگ ) ملازم بيشه‌اى كه آنان را جز شمشير و نيزه ( كه پندارى آوردگاه منبت آنست ) بيشه و نيزارى نيست . بمرگ انس گيرنده‌اند ، خود تو گويى ميان مرگ و ايشان خويشاونديى است ! اين دو بيت از أبو تمّام حبيب بن أوس الطّائى است . « ديوان أبى تمّام » ص 249 و « تاريخ يمينى » ج 1 ص 280 . و در اين دو كتاب بيت دوم بر بيت

--> ( 1 ) - در « الوساطة بين المتنبى و خصومه » ص 373 : آسادغيل .